...κάτι έφταιγε...

κι όμως κάτι έφταιγε...

ένας κρεμασμένος ήλιος,

που η θηλιά του έσφιγγε τη μέρα.
Ένα αδιόρατο φεγγάρι
Που έσταζε βήματα
Στης αγχόνης τη νιότη.
Μα εγώ,
Να ξεστρατίσω δεν μπορούσα
Από τo θολό κάλεσμα της πομπής
Που μετρούσε τους ράθυμους
Σφυγμούς μου.
Ναι, κάτι έφταιγε…
Ο ξένος που δεν τόλμησε…
Ο οικείος που δεν θέλησε…
Ο έρωτας
Που ο μαγνήτης του
Αποφορτίστηκε...

εμπνευσμένο από την Myriam

ανώνυμο όνειρο

Στα υγρά σεντόνια του ανώνυμου ονείρου
Ξάπλωσα απόψε την ανάσα μου.
Κρέμασα τον ρυθμό στο σκοτεινό ταβάνι,
Όπου τα μάτια ακολουθούν την αόρατη
Γραμμή του μηδέν που στο κέντρο αναβοσβήνει
Η τελεία του έρωτα.

Μισοκρεμασμένη η αντοχή μου,
Σ’ ένα λιόδεντρο ελπίδας
Νιώθει το θρόισμα των βημάτων σου
Στις ρίζες του απρόσμενου.

Ω! Άγγελε,
Τις φτερούγες σου «ζηλεύω»,
Τις λευκές προστάτιδες των αισθημάτων.
Κι εγώ,
Ένα αλήτης άνεμος είμαι,
Που ξεριζώνω τα φτερά σου
Και τα φορώ στα μάτια μου,
Μήπως και γητέψω ψυχή
Που θα με ημερέψει.

Σαν νύχτας ξόρκι ήρθες
Κι εγώ απλά χαμογέλασα…

- αφιερωμένο -

άτιτλο

Γεννήθηκα σε μια ραγισμένη τροχιά
Από κύκλους ματωμένων δακτύλων,
Που προσπαθούσαν να βυζάξουν τη ζωή.
Περπάτησα σε στρογγυλά αγκάθια
Στρωμένα από ενήλικες φονιάδες,
Που επιτήδεια ξέρουν να κρεμούν
Σε λαιμητόμους τα παιδικά όνειρα.
Έσυρα το σώμα μου σε δραπέτες ανέμους,
Κουρελιάζοντας τα λιγοστά ρούχα της ψυχής μου,
Που σκορπίστηκαν σε τάφους φαντασμάτων.
Συνομιλούσα με το Θεό,
Για να μου πει, πως γίνεται οι άγγελοι
Να γεύονται πριν θανατωθούν το μαρτύριο
Του δηλητηριασμένου ήχου της αφάνειας.
Έκανα ανακωχή με τις ενοχές,
Προσφέροντας τα κόκκινα μάτια μου
Σε δάκρυα σουβλερά από πόνο,
Μήπως και ξεγελάσω τη ντροπή.
Και ζω σ’ ένα κόσμο
Γεμάτο ανέφικτες παραστάσεις,
Που μου επέβαλαν οι μάρτυρες χαμαιλέοντες
Γιατί λέει, ότι αν ονειροπόλα είμαι,
Θα μαστιγώσω το ψέμα
Και δεν θα υπάρχει τροφή για ανθρωποφάγους.

Αρνούμαι ν’ ασπαστώ τη μιζέρια τους
Και χτίζω τα στριμωγμένα θέλω μου
Σε βάσεις από λέξεις - πράξεις…