-κάτι δανεικό...κάτι παλιό...κάτι σχεδόν ασπρόμαυρο

-στις λεωφόρους που ξετυλίγονται φιλμ
χαρακωμένα από καιρό...

-μόνο αυτός ο προβολέας υποφέρει
απο τόσα μπλεγμένα και χαρακωμένα φιλμ
στο ακάλυπτο κοντερ μιας προβολής

-κι αν αυτό το κοντέρ, της παράνομης προβολής θα έλεγα,
σουρουπώνει τους δείχτες,
τότε τι δανεικό θα τολμούσα να ποζάρω;

-την ανατολή της ευκρίνειας
που κρατάει για πορτοφόλι
ένα αρνητικό φιλμ

-έλιωσε η ευκρίνεια αγαπημένη,
τη στιγμή εκείνη που θέλησαν το φιλμ να εμφανίσουν...
θήκη χάρτινη στις τσέπες μου η ανατολή

-κι αν έλιωσε με λίγη παραφίνη επιπλέον,
φτιάχνεις ένα πανέμορφο κερί
μετά επανω του, θα κόμεις τη χάρτινη θήκη
της ανατολής και θα βάψεις
μωβ τις τσέπες σου
κοίτα τους άλλους πόσο κόκκινο και μπλε
σκορπάνε για να καταφέρουν
να σου προσφέρουν το χρώμα σου

-οι φλέβες σου κύλησαν στων χεριών μου τη ψυχή απόψε
μωβένια απόχρωση η αλήθεια σου

-έστειλες τα χρώματά σου για να τελειοποιήσω
τον καμβά που άφησα πίσω...

*********** ********** **********

Σκέψεις ένα χρόνο πριν μαζί με μια φίλη...

Διάφανο τρόπαιο...

Δε σε πήρα απόψε…

Συνάντησα εκεί έξω τη μετάδοση της απουσίας

Να ήξερες πόσο ανάγκη είχα…

Πάντα έπαιζα κρεμάλα με το αντίστροφο!

Πάντα κέρδιζε…

Τρόπαιο,

τα ορθογραφικά λάθη

της αδιάβαστης μνήμης.

Το παλτό φόρεσα

το μαύρο γυαλιστερό

που μου δάνεισες,

να περιφέρομαι εντός μου επικίνδυνα…

Στάθηκα στην απλότητα του νυχτικού μου.

Διάφανο, για να μπορεί η νύχτα την ατέλεια

να αγαπήσει…

Τούτες οι ζάρες που βλέπεις,

δεν είναι η φθορά.

Οι λέξεις που στριγκλίζουν είναι,

στις ερινύες της δικής σου ατέλειας…

Το ημερολόγιο της φήμης σου,

στην αδυναμία του τοίχου

κοντοστάθηκε…

Μια δρασκελιά είναι,

να χωρέσω τις χαραμάδες

στο κορμί μου

Μια δρασκελιά…

Όταν σκόνταψα, δεν κρατήθηκα

άφησα να πέσουν οι χαραμάδες στο κενό

Όταν το κενό έδυσε τη ψυχή

άφησα του ήλιους στην αναπαράσταση

της έκλειψης

Μα όταν αναρτήθηκα ζωή,

έστειλα στο διάολο τις ερινύες

να συγκολλούν αυταπάτες

Τότε, τότε έγινα εγώ

φτιάχνοντας λέξεις αυστηρές

στα αλλήθωρα μάτια σας,

φτιάχνοντας ήχους ηγετικούς

στο κερί των αφτιών σας

Κανείς δεν κατάλαβε

πως η αλήθεια προορίζει πραγματικότητα,

πως η πραγματικότητα δυναμώνει την ευαισθησία

Όλοι εσείς,

που έχετε κατά νου τη φίμωση…

Mια λάθος ευχή,

στο φρικαρισμένο όνειρο είμαι

ανταμώνω καθημερινά τον εαυτό μου

στις παρυφές των δρόμων

τους άναρχους πόρους

των ιδρωμένων παπουτσιών να θωρεί

Μου αρέσουν οι "λάθος" ευχές

οδηγούν σε τρυπημένα πεζοδρομία

εισπνέοντας γραμμές λευκών ονείρων

δωρεάν διάσταση

με ναύλα μια ανάσα

...διάτρητης επισκέψεως

στην αίθουσα αναμονής

του αργοπορημένου intercity

πάντα καθυστερούν τα σφυρίγματα

της απέναντι όχθης

λαθρεπιβάτες στηριζουν όνειρα

μηχανοδηγός η απουσία

τις σκουριασμένες ράγες

γλύφουν σκισμένες σόλες

τρίζει η αλλαγή της πορείας

ταξιδιώτες χαμένοι

δίχως ακοή

τρίζουν βαγόνια

αχθοφόρος

η καταδίκη της περιπλάνησης

στον καπνό των φαντασμάτων

διαδοχικά εξουσιάζουν τούνελ

απορροφουμένης συνουσίας

καθως η μελωδία της μπάντας

παραστρατεί

Γωγώ Πακτίτη - Mat

Τίτλος Τέλους

Λοξοδρόμησε η μπακέτα
σε δάχτυλά άμαθα συνομωσιών

Χάθηκε η second position

στους σταθμούς αναμονής εξέγερσης

Να συνεχίσω, μαέστρο;

M.R

Τους διαστέλλοντες φονιάδες πορνεύω
Στους κισσούς της πλάτης μου

Περάστε κόσμε…
Φυγόδικος είμαι από μοναστήρι σχιζοφρενών

Αφήστε την κατάρα σας
Στις ριγέ ανταρσίες μου

Εκείνο το ψαλίδι,
Που χρόνια είχα φυλαγμένο,
Με τα χέρια μου το δίνω
Τις εμμονές μου να ματώσετε.

Στις φλέβες η σκουριά να διασταυρωθεί…

Οσμή σήψης το βλέμμα
Τα βιώματά σας χορταίνει

Περάστε…
Αφήστε το «όχι»
Στην αναίρεσή μου να βαπτιστεί

«Το θύμα δεν παριστάνω
Ο φόβος του θέλω σας είμαι
Ο θυμός της ψυχής σας»

Καθρεπτίζομαι...

Διαρκώς αμετανόητα
καθρεπτίζομαι στους νερόλακκους

στο βάθος της λάσπης χαράζομαι ρωγμή
στην πορεία της συνείδησης

δώρο γίνομαι άχρονο…

η αγάπη δυνατή, σαν το θάνατο, ανεμπόδιστη

και εσείς οι κριτές
την ατολμία σας ανακηρύσσεται
στην πρωτιά

διαρκώς αμετανόητα λαθεύω…

«συνήθεια στοργική»

λησμονείς...

Τώρα λησμονείς
τη φτιασιδωμένη σκιά σου

«πεταμένη σε χαλάσματα ανεπιθύμητων αποφάσεων»

Της αμαρτίας ο «έντιμος βίος»
καταπατάει ντροπή
που ωρίμασε στα χέρια σου

Η δίψα για ελπίδα
σκλαβωμένο ταξίδι

Ώρες πληγωμένες...

Η οδύνη τούτη
πόνος νοθευμένος
στη τροφή της ηλικίας σου

Στις λέξεις της ψυχής
άγνωστη ταυτότητα διαμελίζεσαι

«στον κρωγμό του ονείρου αντηχείς»

Στις παρυφές της απουσίας
ήρωας επωάζεσαι άοπλος

θυμήσου…
όσο η αγάπη όρνια έλκει
νεκρική εξουσία το τετελεσμένο!


Υ γ. 1
«σε κείνους που το πάθος είναι φόβος…»

Υ γ. 2
«σε αυτούς, που δεν αντέχουν την αγάπη…»

Υ γ 3
«τέλος, στους έχοντας παρωπίδες στη ψυχή…»

Στα πλοκάμια του περιμένω μου, είμαι παγιδευμένη.
Η μορφή, τατουάζ στα μάτια.
Η μουσική της βροχής συνοδεύει την αντοχή.

Αν ήμουν φόβος, τη σιωπή της στάλας θα τρόμαζα!
Να διαλυθεί, σταγόνα μελιού, στα δαγκωμένα χέρια.
Ασπασμός στα χείλη, με μεταφέρει εκεί…

Ποιοι θεοί, τη ροή του έρωτα σταματούν;
Θνητή αγάπη με διαμελίζω.
Να έχει πάντα να με πίνει…

Δεν ντύθηκα ποτέ μετάνοια.
Το χάδι ελευθερώνω στου νερού την ορμή
Κόντρα να πάει στο ρεύμα
Μη τα υπάρχοντα παρασύρει
Που χαρισμένα είναι…

Αν ήμουν ερωτηματικό,
Στης άρνησης τον κόμπο θα στεκόμουν
Με το παρόν μαχαίρι
Για να μπορεί το μέλλον να με κατακτήσει…

Μου είπες «ΜΑΖΙ…»

Ενέδωσα απόψε
Στη μικρή λέξη του *ναι*

Κρίκος έγινα
Στο δεξί σου δάχτυλο

Σύμβολο ένωσης
Το παράσημο του έρωτα!

Μου είπες «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…»

Το χάρισα το πάντα
Σε μιας στιγμής τσιγάρο

Μα δρόμος σου έγινα
Ελεύθερα να καπνίζεις

Περπάτημα γυμνό είναι η ζωή!

Μου είπες «ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ…»

Λαθεύει ο λόγος
Σαν οι πράξεις προκαλούν

Τόλμη σου έγινα
Το χέρι να σμιλεύει

Ένα τοπίο ο τοίχος της σιωπής!

Μου είπες «Σ’ ΑΓΑΠΩ!»

Και με βρήκα!

υγ
"αφιερωμένο στο νέο χορογράφο της ζωής μου"

Μιλάς για χθες
Που διογκώθηκαν οι κώδικες
Της ακινησίας
Στο ξακουστό εμπόδιο
Της πίστης

Μιλάς για τα αυθαίρετα
Της φωνής τους επίπεδα
Που θίγουν αρμόδιους
Διακόπτες

Παράκληση Κύριε!

Τα έρποντα κατάγματα
Διόρθωσε

Κι εγώ
Σε χρόνο ανυποψίαστο
Θα εκδυθώ!


"ευχαριστώ τη Μαρία Ν για τη φωτογραφία"

Ακούω…
Συνέχεια ακούω…
Μα χαραγμένη είμαι στους ήχους
Της γλώσσα σας σαν τεμαχίζει
Άσπονδους

Ξέρω να ακούω
Μα στο μυαλό μου στριγκλίζουν
Οι φωτιές σας σαν καυτηριάζουν
Αλλιώτικους

Τους ήχους ανάποδα γυρίζω
Μήπως κώδικας γίνουν
Στα γρατζουνισμένα δόντια σας
Και πάψουν να πτύουν αφωνία

Στη μουσική σας βυθισμένη
Να με χορέψω ξέχασα
Ανέγγιχτη

Πόσο αδύναμη είμαι!

Είναι η μνήμη πιο δυνατή
Στο πάλι του λάθους

Χρόνια
Μια ταμπέλα φωτεινή
Στο μέτωπο αναβοσβήνει

«διανυκτερεύω»

Οι μεγάλοι γυαλιστεροί δρόμοι
Μαστίγιο έχουν στα πέλματα

Στο γείσο των μαλλιών μου στέκομαι
Αίμα στάζοντας
Στις δονήσεις της απαγορευμένης λωρίδας

Ήρθα εδώ
Στη χούφτα κρατώντας
Τους σηματοδότες αρμούς του αντίλαλου
Σαν στριγκλίζουν οι ρόδες

Η οδός μου
Μια στάση λύτρωσης
Στην αγωνία σας

Στην αγορά των προϊόντων
Οι φωνές σας άδειες!

Με φέρω ανώνυμη στην ψυχή
Να προλάβω να με γνωρίσω…

«δεν διανυκτερεύω»

Όποιος έρχεται αξόδευτος ας κοπιάσει…

Πάνω στο φτερό
Δίχως άνεμο κεραυνοβόλο
Ανταμώνομαι
Τις ώρες μου να κουρνιάσω
Ανυπάκουη

Τριγύρω στο στήθος
Πλέκω ρυθμό
Με ήλιο ντυμένη
Βηματίζω

Σε ουρανό
Που σφυρίζει θάλασσα
Βαπτίζομαι

Πάνω σε βράχο
Μεθυσμένη άμμος
Μεταφέρομαι

Εκεί
Υψώματα ανύπαρκτα
Σκιές ανίδεες
Με μάτια άμαθα

Ταξίδι αγκαλιάζω
Ανοιχτά των απολαύσεων…

Υ. Γ.

Ο νους ας ξυπνά φωνές στις διακοπές…

Όταν μπορείς
το ανέφικτο να παραδεχτείς
στο πέρασμα του σήμερα,
διαχέεσαι επιθυμία

Επώδυνες παραβάσεις του αύριο;

Τώρα που δεν είσαι όνειρο
θύμισες ξανά επιφύλαξη!

Βαρύ δειλινό η ψυχή
σε ότι πίσω άφησε!

Άσε με να μαντέψω…

Στην αντίπερα όχθη
δεν υπάρχει δίλλημα.
Στους ώμους τα λάθη
καταλάγιασαν.

Εκείνες οι αμαρτίες
με καλούν διάσπαρτες!

Δεν μαντεύω!

Το όνομά μου
«γέννα» το κατάκτησε!

Υ. Γ.
Κατά την παρούσα ημέρα
που ανατέλλει η σκέψη!

Στο προσεχές μέλλον
υποκλίνεται το καινούριο!

Γωγώ Πακτίτη

Και ύστερα μου λέτε
να φυγαδεύσω τον συμβολισμό
της ανισότητας
από την τρύπα της τέντας
που εγκλωβίζει όλες τις
φράσεις του ποιήματος

Μιμείται αντιγράφοντας
μύτες άλικες
στη μεταγραφή τη υποψίας

Εκεί που κείτεται νεκρός
ο εραστής
τα χείλη του φορώ
στο πλάσμα μέσα μου

Να θάψω μόνο το άρωμά του
να γονατίσω το στόμα
στα αναχώματα του Θεού
που δεν ήξερε γιατί ο πόνος
αρμυρός φυτρώνει

Κεχριμπαρένιο το κορμί
στις ρίζες των μαλλιών
μόνο ανταποκρίνεται

Ξέρεται γιατί;

Της λύτρωσης ο εξαερισμός
δεν διογκώνει κώδικες
μήτε η χωρητικότητα
ανάσα ιωδίου!

Όλοι πορνεύουμε
Τα διακορευμένα οράματα
Μιας στείρας αντοχής

Εδώ
Στην απείραχτη λιωμένη
Μοναξιά του ορθού

Μια ιδέα νεκρική
Συντονίζει τη σάρκα

Σαν το έλκηθρο σκοντάφτει
Στις ανατροπές
Η σκέψη βασανίζει ουλές
Άρρυθμο πόνο
Στη γλώσσα

κυλινδρικές συναρμολογήσεις
γενεές στάχτης και κάποιοι επιστήμονες κυκλοθυμικοί
γύρω από ένστολες βιομηχανίες ξεμαλλιασμένες …
με εμπνέουν …

πολυλογούν οι αναθυμιάσεις

διαμελίζουν στις παγίδες των ονείρων
συσσωρευμένους ιστούς πληγωμένους

εξάγουν από αδύναμες σωληνώσεις, πτήσεις …

η απογείωση χάνει τα φτερά της
τι συλλέγεις ? ηλεκτροπληξία πλήξης?

κοίτα γύρω μας ,
σωτήρες ιθαγενείς ,σκοτώνουν φίδια περιέργειας
βουτάνε τα βέλη τους στο φαρμάκι
προς φύλαξη νυμφομανής άτιμης, πληρωμένης δύσης …

τι προστατεύουμε όλοι ακριβώς?
μια οδοντοστοιχία , πριν δηλητηριαστεί
από την τελευταία δαγκωματιά …

tango

P.S : λυπάμαι που το ρέψιμο του θανάτου μου
θα είναι η κόκκινη παλίρροια του φοβισμένου ρίσκου σας …

***

στοχάσου όμως
τα θυμωμένα κλωνιά του πύργου
που δαγκώνουν άγρια τη θύμηση

εκείνα τα ηλιογέρματα
στο λυρικό φαρμάκι των πουλιών
κόποι τεμαχισμένοι
στα ακρολίθαρα της μοναξιάς

στη μέση της πληρωμής
αφυπνίζουμε ούλα
σε κορμί ανούσια προδομένο

«δεν είναι η εκβολή αναθυμιάσεων
στο φοβισμένο ρίσκο
ο πόνος είναι της λύπης»

Γωγώ Πακτίτη

καθρέπτης ολόκληρη

Πάλι ολόσωμη διανυχτερεύεις!

Πάντα,
Με φαντάσματα τεμαχισμένα
Στη πτυχή της νύχτας

Καθρέπτης ολόκληρη!

Επιθυμίες
Μήπως οι άλλοι μεταμφιεσμένο φως
Στο περίγραμμά σου κλέψουν

Κάποτε αποδέχτηκες
Μικρογραφία μεγέθυνσης
Μα τώρα…

Τώρα,
Τα φορητά γιατί τους
Φαντασιώνεις
Στη λιπαρή τέχνη τους

"στη Μ.Ρ."