σπίθα φωτός

Σπίθα φωτός

ρίγησε τη σελήνη
στου κορμιού

το διάγραμμα.

Κύκλοι κόκκινοι

σε μέρη απαγορευμένα
σφράγισαν το δάκρυ,
στους ανείπωτους κυκλώνες.
Ο κύκλος της πέτρας,
σιγοντάρει γραμμές
ζωής μυστήριο,
μιας φθίνουσας στάσης.
Λέξη άγνωστη το όναρ
του χθες,
Λέξη άγνωστη το όναρ
του σήμερα.
Κι η κόψη του διλλήματος
χλευάζει ειρωνικά
τη μάθηση του αύριο…

όνειρο...

Πέρασες στα σκοτεινά μου όνειρα,
νοσηρή φαντασία,
σε διάτρητη σκούνα.
Ρούχο παρθενικό
μ’ αμαρτωλό το μπούστο
ηδονικά ασελγεί στ’ απάτητο κορμί.
Στην άκατο του παραλόγου
τον φόβο μετρώ
σ’ ένα κανάλι με ύδατα ρυπαρά,
που παχύ καημό βάφει το μαύρο,
κίτρινα μάτια σιγοντάρουν.
Στιγμή, ανήμπορη να δραπετεύσει
στ’ αβυσσαλέα πείνας σκοτάδια,
καρφώνει τους μηρούς
σε ξύλινη ηρεμία,
αναποφάσιστης ρίψης.
Τοίχοι που ολοένα γύρω μου στενάζουν
σε φως αδιόρατο καταλήγουν.
Μα, τούτοι οι εφιάλτες,
χωρίς τέλος
τελούν το έργο…

μολύβι μου

Χρόνια μιλώ με τις σκέψεις μου
που τα καταδικασμένα γιατί
στήνουν τραπέζι προσδοκίας.
Τραβώ γραμμές στων αστεριών τις τελείες,
το σχήμα να δραπετεύσω από τα τετριμμένα.
Συνάντησα που λες, ένα μολύβι που ονειρευόταν
να κατοικήσει το φεγγάρι.
Διαδρομές ατελείωτες μαύριζαν την γωνία του.
«κουρασμένο είσαι» το ρώτησα λυπημένη.
«είναι που παλεύω να χαράξω την πορεία μου» μου απαντά περήφανα.
Κόλλησε το χρώμα του στα δάχτυλά μου,
γιατί βελούδινη με είδε σαν με γνώρισε.
«σου χαρίζω τη γνώση μου που δάκρυα στάζει με τις λέξεις» μου είπε.
«κι εσύ τι θα έχεις σαν μείνεις γυμνό;» απόρησα μελαγχολικά.
«η γνώση δεν είναι αγάπη νοθευμένη. Δεν είναι λέξεις πλαστές» χαμογέλασε.
«η γνώση είναι δόσιμο σε ψυχές ανήσυχες.
Κι εγώ ρούχο πάλι θα βρω να ντύσω την δική μου»
«σ’ αγαπώ μολύβι μου σκοτεινό, που με ξεχώρισες
από μυριάδες ψεύτες»

*

-αφιερωμένο-