ήμουν οι ώρες...είμαι ο χρόνος...

Χαμένος στον καιρό των σιωπών,
έγινες λεπτοδείχτης φονεμένων στιγμών
του ανόρεκτου ρολογιού σου.

«Ήμουν οι ώρες σου
στους λευκούς αριθμούς της κούρασης!»

«Ήμουν η άπλα του καιρού
στα σταματημένα όνειρα της προσδοκίας σου!»

«Ήμουν το πρωινό κουδούνι
στο πρώτο χασμουρητό της μέρας!»

Ποιους μυστικούς διαδρόμους διασχίζεις,
στη κόψη διχασμένου ξυραφιού,
που δείχτες φαντάσματα
σέρνουν σεντόνι
στην άρνηση της ψυχή σου;

Ποιο ξεκούρδιστο πρέπει
αγκομαχεί στα γρανάζια
του αλάδωτου εντός σου;

«Είμαι ο χτύπος της αγάπης
που ακάματα προσμένει
το ξημέρωμα του χαδιού σου!»

«Είμαι η μουσική των χειλιών
που φιλά στο μέτωπο
τις καλημέρες σου!»

«Είμαι η αύρα του χρόνου
που ατσαλάκωτα γέρνω
στο προσκέφαλο σου!»

άτιτλο

Αν η φαντασία είναι δημιουργικότερη από τη γνώση
Η πείρα ισχυρότερη από την ορμή
Και η επιθυμία πιο συναρπαστική από την απόλαυση
Τότε γιατί η μνήμη πάντα υποκύπτει
στον πειρασμό της νοσταλγίας;

- Γιάννης Τόλιας (ο Πειρασμός της Νοσταλγίας) –
***

Είναι η μοναξιά
που καπνίζει την καρδιά
Είναι η αντοχή που ρυθμίζει
τη μουσική
Είναι η θύμηση
που πίνει την μνήμη

- Γωγώ -

αγάπη...πίστη...υγεία...

Τα χνάρια του Χριστού,
στον ανήφορο της κάθαρσης,
οδηγούν στην Ανάσταση!
Τούτο το φως,
ας λάμπει τα βήματα της
Αγάπης!

Τα δάκρυα της προσμονής,
δροσίζουν την αντοχή!
Τούτη η βροχή,
ας γίνει μονοπάτι της
Πίστης!

Οι λέξεις της προσευχής,
στάζουν γαλήνη!
Η ιλαρότητα της ψυχής,
ας γίνει ουράνιο τόξο της
Υγείας!

*

-για έναν έναν ξεχωριστά και για όλους μαζί-