ο καρπός της μοναξιάς

Έχω ένα θάνατο κρυμμένο στο μανίκι μου
όπου οι αδυναμίες του χλευάζουν
τη μία στιγμή που όλοι θε να ζήσουν.

Λησμόνησα απόψε
πως οι φλέβες μου κυοφορούν απομεινάρια
της δίνης σου.

Πόσο θλίβομαι σαν οι καταδίκες μου
εξιλαστήριο θύμα είναι!
Σήμερα έχει σειρά η κόψη του ξυραφιού
πάνω στα αλύτρωτα όνειρα των μαρτύρων
μιας παραίτησης ανόθευτης.

Τρέχει η δίψα της ευθύνης
στα ίχνη των άμοιρων δακρύων.
Σμιλεύω τις ενοχές της σιωπής
και διαπραγματεύομαι το ντροπιασμένο βλέμμα
χωρίς απολαβές.

«υπάρχει συμπόνια;» ρώτησες.

Υποπτεύομαι πως τέτοια βήματα σβήνουν
στα απρόσιτα βράδια των μελλούμενων.

«υπάρχει λύτρωση» μονολόγησες!

Και αύριο,
όσο επώδυνα είναι τα αφαιρετικά μονοπάτια
στους ίδιους πειρασμούς θα ενδώσεις!

Στης κορυφής τις διαστάσεις!
Εκεί θα μάθω πόσο ώριμος
είναι o καρπός της μοναξιάς!

άτιτλο

Αν η φαντασία είναι δημιουργικότερη από τη γνώση
Η πείρα ισχυρότερη από την ορμή
Και η επιθυμία πιο συναρπαστική από την απόλαυση
Τότε γιατί η μνήμη πάντα υποκύπτει
στον πειρασμό της νοσταλγίας;

- Γιάννης Τόλιας (ο Πειρασμός της Νοσταλγίας) –
***

Είναι η μοναξιά
που καπνίζει την καρδιά
Είναι η αντοχή που ρυθμίζει
τη μουσική
Είναι η θύμηση
που πίνει την μνήμη

- Γωγώ -

αθέατη μοναξιά

Καρφωμένα πόδια σε στερέωμα «ηθικής»
Με βλέμμα ανήμπορο να δει το ψέμα.
Κύματα που τρέχουν ουρανό,
μαύρα στίγματα αποπλάνησης
ντύθηκαν περιστέρια
με στολή μιας αθέατης μοναξιάς.
Κάτω από το εβένινο φουρό,
Ποτίστηκαν αρμύρα οι πόροι
Πληγές που μεθούν τρίαινες
Ανακατεύοντας σιωπή.

Ω! δαντελένιο στήθος μου,
Το ράμφος της υποκρισίας
Σε κεντά, με δάκρυα ζαρωμένα
Από μάτια πλανεύτρας μοίρας!

στο ματιών σου το νερό

Στο οχυρωμένο μου εντός
Βηματίζω νευρικά
σα τη φωτιά που καταπίνει τις στιγμές
μιας αθώας πεταλούδας
που τη νύχτα θέλησε να πιει.

Υπάρχει διέξοδος ,μου είπες.
Μια χαραμάδα μικρή
στων ματιών σου το νερό.
Πίσω απ’το γαλάζιο δάκρυ
όπου η δροσιά του δειλινού
σβήνει εγκαύματα μιας φωτογραφίας
πλανεμένης.
Κι ανάβει χρώμα που ζωντανεύει
ξεχασμένες γραμμές καρδιάς
σαν ανταμωθεί η αφή μας.

Φόρεσα το κόκκινο,
ανεξίτηλο στο μάγουλο της νιότης,
στάζοντας της φωνής σου τ’άρωμα
σε ρανίδες φράσεις.
Μόνο το όνειρο αποκρυπτογραφώ
για να ραίνω τη ψυχή μου
με της θύμησης τα δάχτυλα.

Κοιμήσου μοναξιά μου,πια …

καταραμένο "σ' αγαπώ"

Τον ήχο σου φόνευσα απόψε
Με τις χορδές της σιωπής.
Τούτη η ησυχία του αίματος
Που κυλάει στο πάτωμα της μοναξιάς,
Αφήνει κάτι νότες πράσινες
Από μολυσμένη καρδιά.
Καμένο όνειρο τα χέρια σου γέμισαν,
Από σταγόνες λιωμένες του έρωτα.
Η μνήμη σκαλίζει την ψυχή μου
Σμιλεύοντας ένα προδομένο φιλί.

Το κουρασμένο μου βλέμμα
Μετράει τις ρυτίδες της αντοχής μου
Που βουλιάζει στης αγρύπνιας μου
Τη λίμνη.

Είναι εκείνο το καταραμένο «σ’ αγαπώ»
Που ξόβεργες στήνει η μοίρα μου
Και το σκοτώνει…