υιοθετημένη παραβολή

Λευτερώνεις τους ασθενημένους ιούς
από τους πόρους της ντροπής σου
για να μπορείς ανάσα να ονομάσεις
την αμαρτία σου.

Αποκόβεις τους εφιάλτες
από τα στίγματα της ενοχής σου
για να διαγράψεις μια θρησκεία,
υιοθετημένη παραβολή.

Συντρίβεις το νοσηρό σου πάθος
σε ξένο στασίδι, με τη δικαιολογία
«εγώ καθόμουν πριν».

Αδειάζεις τα γερασμένα μάτια σου
στο άπειρο των ονείρων
που έχουν ανάστημα σιωπής,
γιατί με τα χέρια δεν τα φτάνεις.

«Είναι ανύπαρκτος ο συλλογισμός
στα ουρλιαχτά σου…»

*Άσε να ξεκουραστούν τα χρόνια σου,
πριν μιλήσουν οι μαντατοφόροι έρωτες*

αμαρτίας ρεύματα

Φώναζες μέσα στο λήθαργο της απουσίας σου,
να πάψουν οι συνωμοσίες να καταλύουν
τα όνειρά σου.

Αποφοίτησες απ’ τη ζωή
χαζεύοντας μικρές αγγελίες δρόμου,
ψάχνοντας να βρεις την τύχη σου
καπνίζοντας τον χρόνο.

«Πρέπει να καταταγώ στη σάρκα μου», μου είπες.

Αν το πρέπει φανερώσει τη γύμνια σου,
εξημέρωσε τον παιδικό σου ύπνο
με ξεριζωμένες λέξεις
που ξέρουν να δομούν ισορροπίες.

«Χάθηκα σε ρεύματα αμαρτίας», θρηνείς.

Είναι να γνωρίζεις
το μεγαλείο της αμαρτίας
καθώς τα βήματα ανταποκρίνονται
στο δάκρυ!

Αγαπημένε,
στεφάνωσε το χθες
με ανώδυνο σήμερα!

Όσο οι άλλοι
μια παρεξήγηση βαστούν στα χέρια τους,
εγώ εξακολουθώ να μετρώ δακρυσμένα δάχτυλα
στο βάθος της αγάπης!

Κι αν έσωσα ότι εκείνοι σκότωσαν,
είναι γιατί δίχως νύχτες
ναύλωσα την ενοχή μου!

Αλλά,
οι μόνες καλημέρες που αντάμωσα
ήταν μισές,
στα λόγια κρυμμένες!

Μα δεν χάραξα ακόμη της σιωπής μου το πάθος…