μυστικές διαδρομές

Χωρίς να θέλω να υποτάξω τα δάκρυα,
χωρίς να ξεσηκώσω της θλίψης το κεντρί,
τριγυρίζω στα αρμυρά μονοπάτια
της αφής μου.
Αν ο έρωτας είχε ανταύγειες μαύρο άσπρο
μέσα από κρυστάλλινα χείλη
θα μαγνήτιζα τον θάνατο.
Mα θυμάμαι,
κρατώντας το κέρινο πρόσωπό σου ,
έβλεπα στον καθρέφτη
το σώμα σου για το φιλί μου να ικετεύει
Σε βλέπω πάλι,
όπως θα ήθελα να ήσουν!
Μια κορυφή στο ύψος της ψυχής μου!
Σε νιώθω πάλι…
"ΣΕ μυστικές διαδρομές αρωμάτων η σιωπή μου"

καταραμένο "σ' αγαπώ"

Τον ήχο σου φόνευσα απόψε
Με τις χορδές της σιωπής.
Τούτη η ησυχία του αίματος
Που κυλάει στο πάτωμα της μοναξιάς,
Αφήνει κάτι νότες πράσινες
Από μολυσμένη καρδιά.
Καμένο όνειρο τα χέρια σου γέμισαν,
Από σταγόνες λιωμένες του έρωτα.
Η μνήμη σκαλίζει την ψυχή μου
Σμιλεύοντας ένα προδομένο φιλί.

Το κουρασμένο μου βλέμμα
Μετράει τις ρυτίδες της αντοχής μου
Που βουλιάζει στης αγρύπνιας μου
Τη λίμνη.

Είναι εκείνο το καταραμένο «σ’ αγαπώ»
Που ξόβεργες στήνει η μοίρα μου
Και το σκοτώνει…

θυμού κρασί

Άκουγα εκείνο το ξέφρενο γέλιο της βροχής.
Χάραμα ήταν θαρρώ, δεν θυμάμαι….
Πότε βραδιάζει, πότε ξημερώνει…
Δεν θυμάμαι…
Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν κάποιο αδέσποτο σκυλί,
που θρηνούσε τη μοναξιά του.
Μα τούτος ο ήχος δεν έμοιαζε με πόνο.
Τις έχω ξανακούσει αυτές τις ξεχαρβαλωμένες νότες,
τότε που η «τρέλα» , έτσι γιατί δεν είχε άλλα δάχτυλα
να μετρήσει, της καρφώθηκε να στήσει χορό εντός μου.
«θυμάσαι, όταν η αντάρα κύκλωνε το κορμί μου,
αντί αγέρι λύτρωσης να γίνεις,
συνωμοτούσες με τους κεραυνούς και παίζατε τρίλιζα
με τα κομμάτια της αντοχής μου!»
Που να θυμάσαι…
Η μνήμη σου περιορίζεται μόνο στο φτιασίδωμα
της υπεροψίας σου.
Ένα ποτήρι κόκκινο θυμό κρατώ
και ανοίγω το παράθυρο της ψυχής μου,
να μπει αυτός
ο γνώριμος ήχος, να τον κεράσω φωτιά, να τον δροσίσω
με αδιαφορία και να κωφεύσω τη καμπάνα της
διεφθαρμένης πίστης του.
Δεν θυμάμαι αν τα μεσημέρια
Σταυρώναμε τις σκέψεις μας,
μα θυμάμαι ότι έχω φύγει…