οδοιπόρος μνήμης

Οδοιπόρος της μνήμης μου,
Ταξιδεύω ξυπόλυτη στην ασμίλευτη
Μορφή σου, που μέρες τώρα σφυροκοπά
Τις αισθήσεις μου.
Περιήγηση αποστάσεων
Της ματιάς μου η θλίψη,
Ακολουθεί χνάρια άσβεστα
Στου χρόνου τα βήματα.
Κατοικείς στα ανομολόγητα
Πάθη μου,
Του χαραγμένου εαυτού μου,
Σαν φως ανυπάκουο
Της λογικής.
Οι άγγελοι της σιωπής μου,
Τραγούδι κάνουν το κορμί
Να φτάσει όραμα
Στης αγάπη σου το βλέμμα.

Στον αέρινο έρωτά μου κατοίκησε,
Να με γεννήσεις, να με μεγαλώσεις,
Να με πεθάνεις,
Στων χειλιών σου τα μυστικά.

«όταν κρυφά στενάζει το αντίο,
Η ελπίδα αφουγκράζεται
τον πόνο;»

*

-ανατολικά της Αττικής-

η κραυγή των γλάρων...

Δεν θέλω να ξέρω ότι τα μισά της χιλιάδας
Είναι πεντακόσια.
Δεν θέλω τον άνεμο να ντύνω
Όταν το κρύο με παγώνει.
Δεν θέλω την βροχή ν’ αποσιωπώ
Σε αδιάβροχο νάρθηκα.
Δεν θέλω τον ήλιο να σκεπάζω
Με παρασόλι ίσκιου φονιά.

Τα άθλια όνειρά μου θέλω,
Να μιλήσουν πάνω στην κραυγή
Των γλάρων,
Που σήμερα σπαράξαν τον ήχο.
Την ζωή μου θέλω πίσω,
Που στυμμένη λεμονόκουπα,
Βολοδέρνει σε προαύλιο
Από λογικούς γιομάτο.

Με μια σκούπα κι ένα φαράσι,
Σαρώνω απολιθώματα
Μιας ξεχασμένης ψυχής,
Αλλοτινής εποχής,
Που ήξερε το αίμα της να χαρίζει
Σε κείνους τους πλανόδιους τρυγητές.

Με μια μαύρη σακούλα
Κι ένα θρήνο στα χείλη,
Μνημόσυνο κάνω
Στο αθάνατο ανεκπλήρωτο.

Γλάρε εσύ,
Που ξέρεις να φωνάζεις το απέραντο,
Φορώ τα φτερά σου
Στο υπέρτατο των λέξεών μου!

αθέατη μοναξιά

Καρφωμένα πόδια σε στερέωμα «ηθικής»
Με βλέμμα ανήμπορο να δει το ψέμα.
Κύματα που τρέχουν ουρανό,
μαύρα στίγματα αποπλάνησης
ντύθηκαν περιστέρια
με στολή μιας αθέατης μοναξιάς.
Κάτω από το εβένινο φουρό,
Ποτίστηκαν αρμύρα οι πόροι
Πληγές που μεθούν τρίαινες
Ανακατεύοντας σιωπή.

Ω! δαντελένιο στήθος μου,
Το ράμφος της υποκρισίας
Σε κεντά, με δάκρυα ζαρωμένα
Από μάτια πλανεύτρας μοίρας!