εξιλέωση τροφής

Τρώει τα λέπια του
πάλι απόψε…
Εξιλέωση τροφής θαλάσσιας
νομίζει ότι είναι,
μα τύψεις κρύβει
στο τρέμουλο της αμαρτίας.
Σταθμός στα μάτια του,
η σάρκα μιας λυγερής τσιπούρας
που ευθείες τσακώνει
στη λόξα του αγκιστριού.
Καταπίνει κόκαλα
γδαρμένης εκτίμησης,
αγκάθι λαιμού
η λαίμαργη ορμή του.
Οι ρωγμές του κορμιού
σκάρα θανατερή
ψήνει την μετάνοια
με κάρβουνα χέρια.

"άραγε νομίζει ότι είναι αθώος;"

εβένινο πέταγμα

Εβένινο πέταγμα
με λευκό τραγούδι,
έτσι απλά
με το κοίταγμα της αγάπης,
σταυρώνει θέληση
ουρανού

με ταξίδι άγνωστο.
Βάδισμα αποστάσεων
το σιέλ του σύμπαντος
στις σελίδες του ήλιου.
Προορισμός,
το άνοιγμα απ’ το λιοπύρι
της θλίψης.
«δεν έχει τέρμα, παρά μόνο διαδρομή…»

*

-αφιερωμένο στις σελίδες της Φωτεινής-

μαύρο...μωβ...

Είμαι το στόμα
των χιλίων ανώνυμων Σκιών,
το αγέννητο δάκρυ
των ραμμένων ματιών σας

Είμαι η Νύμφη
των μυρίων σκοτεινών πολιτειών,
η πιο πορφυρή σταγόνα
των άνυδρων χειλιών σας.

Είμαι η Λαϊδα
των επτά θανάσιμων αμαρτιών,
το δηλητήριο στην
άκρη των αιχμηρών χεριών σας.

Είμαι ο ανομολόγητος Φόνος σας
(και ο πιο ηδονικός καημός σας)
Εμπρός λοιπόν , θνητοί...
Δεύτε Λάβετε τις Σκιές μου.

*

Μαρία Ροδοπούλου

**

Είμαι ο έβενος
της αδιάκριτης ψυχή σας
στην υπάρχουσα
λεπίδα της γλώσσας.

Είμαι φιγούρα τραγική
στα λιωμένα δειλινά
των μαλλιών σας,
στον τρόμο του λευκού.

Είμαι τα πειθήνια όνειρα
στη φρίκη του γέλιου σας,
καρφωμένο τοίχος
στο άδοξο παραμύθι.

Είμαι το φανάρι της τρέλας
στη γλύκα της διαδρομής.
Μαντρωμένα θύματα…
όσοι πιστοί φανερωθείτε…

*

Γωγώ Πακτίτη