Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008


Μουντό απομεσήμερο
Ήλιο ξεστρατίζει
Στα ιδιοφυή χέρια νεφελώματος

Υδρατμός κραυγής
Το παράλογο του ήχου

Ερειπώνει γειτονιές
Το μονότονο μουρμούρισμα
Της σκόνης

Σχήμα γεωμετρίας
Η αναζήτηση,
Ισοπεδώνει αξίες

Η ζωή είναι θηλυκό
Καμπύλες γεμάτο
Ψηλάφημα χαρμολύπης
Καταλήξεις πορείας
Άνευ τέλους…

Γωγώ Πακτίτη


***

Μα τι περίμενες όταν διάλεγες το σχήμα σου
κολυμπώντας στης μάνας σου την ανύποπτη μήτρα;

Μήπως θαρρούσες πως οι καμπύλες
θα χαρτογραφούσαν σκοτάδι
και θα ανακάλυπταν μέρα

Ή μήπως πίστεψες
πως το πρώτο σου κλάμα
γέλιο θα γινόταν στο στόμα
μόνιμο;

Κανένα άρθρο δεν αρκει για να χαράξει πορεία
καμιά ελπίδα δεν αρκει όσο στα ράφια σου
μένει σκονισμένη

Μαρία Ροδοπούλου