Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

αγίνωτο εσύ


Παρουσία του αγίνωτου εσύ
Σε ποιο άγνωστο εντός μου
Κατοικείς;

Όσα ανάθρεψα ματόφυλλα,
Τους όρκους μου να παραβλέψουν
Κρίκοι καμώθηκαν
Στης αβεβαιότητας τα συντελεμένα

Άκου!

Ότι η σκέψη σχημάτισε
Στους τοίχους
Ο ήχος τις γωνίες
Επιβεβαίωσε

Δεν θέλει «έρωτα» η ανάμνηση
Παρά μια τζούρα καφέ
Για να σβήσει…

«προβολέας στο αντιανεμικό παρελθόν»

ευχαριστώ την tango για την φωτογραφία