Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009



Και ύστερα μου λέτε
να φυγαδεύσω τον συμβολισμό
της ανισότητας
από την τρύπα της τέντας
που εγκλωβίζει όλες τις
φράσεις του ποιήματος

Μιμείται αντιγράφοντας
μύτες άλικες
στη μεταγραφή τη υποψίας

Εκεί που κείτεται νεκρός
ο εραστής
τα χείλη του φορώ
στο πλάσμα μέσα μου


Να θάψω μόνο το άρωμά του
να γονατίσω το στόμα
στα αναχώματα του Θεού
που δεν ήξερε γιατί ο πόνος
αρμυρός φυτρώνει

Κεχριμπαρένιο το κορμί
στις ρίζες των μαλλιών
μόνο ανταποκρίνεται

Ξέρεται γιατί;

Της λύτρωσης ο εξαερισμός
δεν διογκώνει κώδικες
μήτε η χωρητικότητα
ανάσα ιωδίου!