Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Ένα «βήτα» η διαφορά…



Πιθαμή προς πιθαμή
Το βλέμμα μου με διέλυσε
Στης πλάνης
Το γκρίζο στρώμα

Αντοχή στην αντοχή
Οι όρκοι καρφώθηκαν
Στο λιθάρι
Μιας ενοχής κατεργασμένης

Το αγέρι ανυποψίαστο
Κατάσαρκα με φέρει

Λίγα μέτρα το φως μου
Στο μάγουλο παιδικής αθωότητας
Χώνεψε παρωπίδες
Στις χαρακιές

«ήταν κάπως χρυσαφένιο με μπλε πέτρα»

Αυτό μονολογούσε η αναζήτηση!

Η συννεφιά μου αγωνιά!

Θυμός θαμπωμένος
Η αντανάκλαση

Σε ανακύκλωση θανάτου
Περιορίστηκα
Όπως έταξα κάποτε
Στης μοναξιάς την αφύπνιση

Με έραψα άλαλη
Στα σκαλιά του κουράγιου
Κάματος η δροσιά μη γίνει

Πόσο λάθος έκανα!

Ένα «βήτα» η διαφορά…

Το ΒΑΘΟΣ το μπλε μου
Ανανεώνει!

Εδώ ματώνω στασιμότητα
Αλλά αλλού το αίμα ρέει…

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

αγίνωτο εσύ


Παρουσία του αγίνωτου εσύ
Σε ποιο άγνωστο εντός μου
Κατοικείς;

Όσα ανάθρεψα ματόφυλλα,
Τους όρκους μου να παραβλέψουν
Κρίκοι καμώθηκαν
Στης αβεβαιότητας τα συντελεμένα

Άκου!

Ότι η σκέψη σχημάτισε
Στους τοίχους
Ο ήχος τις γωνίες
Επιβεβαίωσε

Δεν θέλει «έρωτα» η ανάμνηση
Παρά μια τζούρα καφέ
Για να σβήσει…

«προβολέας στο αντιανεμικό παρελθόν»

ευχαριστώ την tango για την φωτογραφία