Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

λησμονείς...



Τώρα λησμονείς
τη φτιασιδωμένη σκιά σου

«πεταμένη σε χαλάσματα ανεπιθύμητων αποφάσεων»

Της αμαρτίας ο «έντιμος βίος»
καταπατάει ντροπή
που ωρίμασε στα χέρια σου

Η δίψα για ελπίδα
σκλαβωμένο ταξίδι

Ώρες πληγωμένες...

Η οδύνη τούτη
πόνος νοθευμένος
στη τροφή της ηλικίας σου

Στις λέξεις της ψυχής
άγνωστη ταυτότητα διαμελίζεσαι

«στον κρωγμό του ονείρου αντηχείς»

Στις παρυφές της απουσίας
ήρωας επωάζεσαι άοπλος

θυμήσου…
όσο η αγάπη όρνια έλκει
νεκρική εξουσία το τετελεσμένο!


Υ γ. 1
«σε κείνους που το πάθος είναι φόβος…»

Υ γ. 2
«σε αυτούς, που δεν αντέχουν την αγάπη…»

Υ γ 3
«τέλος, στους έχοντας παρωπίδες στη ψυχή…»