Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

στο ματιών σου το νερό


Στο οχυρωμένο μου εντός
Βηματίζω νευρικά
σα τη φωτιά που καταπίνει τις στιγμές
μιας αθώας πεταλούδας
που τη νύχτα θέλησε να πιει.

Υπάρχει διέξοδος ,μου είπες.
Μια χαραμάδα μικρή
στων ματιών σου το νερό.
Πίσω απ’το γαλάζιο δάκρυ
όπου η δροσιά του δειλινού
σβήνει εγκαύματα μιας φωτογραφίας
πλανεμένης.
Κι ανάβει χρώμα που ζωντανεύει
ξεχασμένες γραμμές καρδιάς
σαν ανταμωθεί η αφή μας.

Φόρεσα το κόκκινο,
ανεξίτηλο στο μάγουλο της νιότης,
στάζοντας της φωνής σου τ’άρωμα
σε ρανίδες φράσεις.
Μόνο το όνειρο αποκρυπτογραφώ
για να ραίνω τη ψυχή μου
με της θύμησης τα δάχτυλα.

Κοιμήσου μοναξιά μου,πια …